Inicio » Artigos » OS MEDOS

OS MEDOS

Setembro 2011
L M M X V S D
« Ago   Out »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Introduce o teu enderezo de correo electrónico para subscribirte a este blogue e recibir notificacións dos novos artigos.

Únete aos outros 36 segidores

Advertisements

Paporrubio, en Abuín papoia, asustado

Non hai nada máis frustante para unha buscadora de cogomelos que volver co cestiño baldeiro e a navalla por estrear. Sáese ao campo co entusiasmo de bater co miragre que produce o reino micetal e outravolta  compróbase que el non atende os nosos desexos. Nin sequera observa os costumes que lle dita a climatoloxía.

 Pero se á volta dás co medo concentrado no ollo dun paporrubio que unha persoa hábil ven de liberar da boca dun gato e podes observarte de cerca no minúsculo espello esférico que simboliza o abismo, a frustración queda esquecida e empezas a ver claros, quizabes por vez primeira, os efectos desta paralizante sensación negativa, desta emoción primaria en contra do risco e desa ameaza que  temos en común co resto dos animais.

 Daquela, o punto negro e insondable, a fiestra que o paxariño che abre cara a sima común delata os teus propios medos, os que coñeces sabéndolles as causas e os que levas aínda soterrados no máis profundo pozo inconsciente que poden saltar ante calquera estímulo.

”¿Queres unha papoia?”, bérrame o veciño, amosándome unha man estendida. Estou a uns cantos metros e non vexo que me ofrece. Voume achegando e albisco no seu conco un paporrubio, que nas terras rianxeiras chaman papoia. A carón del, fálame da historia dun gato chegado a señorito que mata por matar fóra da casa e despois entra nela para comer croquetas de bote. O instinto sanguiñento, xa sen finalidade, levouno este outono exclusivamente á caza de paxaros. “Antes aínda liquidaba algún rato da horta e traíaonolo para que os viramos, pero hogano deulle polas papoias. Non deixa unha. Esta quiteilla xusto antes de lle botar o dente. Tivo sorte. Pero agora non quere marchar da miña man”. E alí está o cantor totalmente paralizado. Os dediños enguruñados, as alas caídas, o peteiro inmóbil. O ollo conxelado amostra ao mundo a gran dificultade de vivir. A man humana non lle parecería un bo lugar para buscar repouso, mais agora non pode fuxir dela. Colocámolo riba dunha parede, termamos del e ao pouco tempo puido alzar un voo curto ata a árbore máis próxima.

E subo para a casa meditando unhas palabras de Frank Herbert: “Afrontarei o meu medo. Permitirei que pase por riba de min e ao meu través. E cando pase, xirarei o meu ollo interior para esculcar o camiño que seguiu. Por onde teña pasado, xa non quedará nada. Só estaréis eu”.

Advertisements

6 Comentarios

  1. Fremoso texto, e conmovedor

  2. aprofa di:

    Tentarei aplicarme a cita de Frank Herbert, encantoume o texto, arrincas o blog a todo meter, que gustazo!

  3. … De vizinhos assim, como os seus, ‘eu paso’… (em linguagem coloquial, no Brasil, “tô fora”…).

  4. Graciñas. Este paxaro así asustado revolucionou todos os meus medos e púxoos ao descuberto. Foi unha especie de psicanálise.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

w

Conectando a %s

%d bloggers like this: