Inicio » Creación » O MEU MAR LITERARIO

O MEU MAR LITERARIO

Setembro 2011
L M M X V S D
« Ago   Out »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Introduce o teu enderezo de correo electrónico para subscribirte a este blogue e recibir notificacións dos novos artigos.

Únete aos outros 37 segidores

O ATLÁNTICO GALEGO, FONTE DE INSPIRACIÓN LITERARIA

O ATLÁNTICO GALEGO, FONTE DE INSPIRACIÓN LITERARIA

Mais non quedou o mar como un espazo reservado ás emocións senón que se converteu tamén nun escenario valioso para acoller a obra literaria, tanto lírica como narrativa. Este mar é o das rías atlánticas.  Porque, cando recorro á inmensidade da auga, á teimosía das ondas e a ruxida das areas para servir de fondo ás creacións coas que pretendeo transmitirlle infancia, aínda que non só, a emoción lírica ou o desenvolvemento dunha historia, volvo a aquelas praias nas que compartín cos fillos a aventura de medrarmos.

Foi neses espazos litorais, os máis libres e permisores do abraio estético ou das pequenas aventuras persoais, onde percibín sensacións que proviñan do seu gozo ou do seu medo e tiven a sorte de poder levalas ao campo da literatura para llelas devolver aos  inspiradores e primeiros destinatarios da miña obra infantil. E cando medraron, seguín observando a outras criaturas que se aproximan ao mar e nelas fun atopando recursos líricos, xeitos de narrar e mesmo diálogos de imposible invención para quen deixou a infancia.    

O meu terceiro mar, xa que logo, é un elemento importante na miña obra dedicada aos máis novos. É un mar habitado que adoita servir de recreo á familia, e facilita a interacción dos seus membros e a aparición de conflitos e solucións. Que permite escapadas solitarias cando axexa o desacougo. Que invita co seu silencio ou monotonía a facer xa reflexións propias da moral autónoma. Que permite aflorar os medos atávicos e vencelos. Que serve de espazo máxico acugulado de raíces míticas. Que ensina a natureza máis suxestiva e misteriosa agochadora dos poboadores esquivos. E que permite a un tempo a socialización, o refuxio, o ensimismamento e a aventura. 

Baixo dunha pena da ría de Arousa, entre Aguiño e a illa de Sálvora, ten a escola D. Polbo da Touza Longal, á que acoden todas as mañás os peixiños da rodeada para leren nas oucas. Na praia de Mosqueiros de Castiñeiras quedaron as pegadas de Patapau, a gaivota manca dos ovos máxicos viva metáfora do comportamento deste país coa lingua propia. Aquí chegaron tamén os obreiros unha tarde e colocaron aló no fondo un semáforo para organizar o tráfico dos peixes. E o león Rumrum devece por ir a Ribeira para coñecer o mar de verdade, o que ten a auga verde-azul e peixes na barriga, o que vira súa avoa, a leoa que saíra da selva para ser artista de circo.

Illa Redonda, creada polo xigante Guilfrei, é meta dunha viaxe fantástica para Dores e a avoa Elvira, gañada na escolar por unha carreira de caracois, que está no arquipélago das Cíes e garda alí todos os misterios baixo unha area que parece azúcar.

O rei Dagoberto visitou a Cosme na praia da Ladeira de Baiona espantándolle os cangarexos e deixándolle como recompensa o seu anel de zafiro que servirá de comprobante de que non mente cando conta a súa real presenza.

Coa praia de Patos como fondo, transcorre a historia de Guillermo desde que escapa dun conto da biblioteca ata que atopa unha avoa que lle proporciona roupa actual e o acolle na súa habitación e na súa vida.

A mulatiña Anahí baixa á praia de Sartaxes de Rianxo no día máis triste da súa vida e acaba coñecendo a un neno solitario que lle permite levarlle á avoa defunda o sabor dun aguacate. Onda esta praia tamén vive Pelos, o can da mociña que fará de cicerone á propietaria dun can de luxo, Tresky e grazas a ela a dona atopará un vedraño que, cando sexa reconstruído, vailles cambiar a vida a todos.

E Raúl pasará os peores momentos da incapacidade para dicir non cando veraneaba coa familia na praia da Cunchas e non era capaz de se negar a poñer os bañadores horribles que lle regalaba a súa madriña.

Porque o mar, xunto cos meus Ancares aínda que oposto a eles, é o espazo que mellor sustenta a fantasía da miña literatura. 

Advertisements

2 Comentarios

  1. Poetisa, escritora, historiadora, geógrafa… difícil defini-la,
    Profa. Helena.
    Meus parabéns e obrigada por mais esta página adicionada à cultura. Sinto-me muito honrada por tê-la entre as minhas leituras prediletas.
    E a foto que postou… simplesmente encantadora.

  2. Prezada Profa. Maria Lúcia: A súa lectura anterior animoume a publicar esta segunda parte. Son reflexións que a madurez suscita e que me gusta deixar por escrito incluso para min.
    Gustaríame ter eses títulos cos que Vde. me honra. Na nosa cultura todo iso foino D. Ramón Otero Pedrayo, cuxos escritos xeográficos son pura lírica.
    Tela a Vde. de lectora xustifica este blogue. Non é preciso chegar a moitas persoas senón chegar con certa intensidade a que recolla con interese esa mensaxe.
    Grande abrazo.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: