Inicio » Artigos » A VOZ CANTANTE

A VOZ CANTANTE

Outubro 2011
L M M X V S D
« Set   Nov »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Introduce o teu enderezo de correo electrónico para subscribirte a este blogue e recibir notificacións dos novos artigos.

Únete aos outros 37 segidores

Nacera canda o século XX e traía como dote unha voz marabillosa. Posiblemente os seus choros foran cánticos na casa dunha familia que ía medrando canda ela cos beneficios do comercio de seu pai.

Na adolescencia, aquela súa voz resoaba dentro da igrexa como se cantase un arcanxo.

Pange, lingua, gloriosi

Córporis mystérium

Sanguinisque pretiosi,

Quem in mundi pretium…

Se o canto se facía a dúas voces, ela soportaba soa a altura e as notas traspasaban a cúpula para chegaren aos oídos de Deus. En compaña da música litúrxica, convertérase en moza e moita a xente frecuentaba a igrexa, máis que por devoción, para escoitala.

E foi no cume deste éxito cando chegou de Uruguay a curmá Pampanita cun violino no medio baúl. Con ela Pura –como se seus pais lle escollesen o nome para a música pía- descubriu outro canto. Pampanita ensinoulle cancións mundanas e a rapaza comezou a mover as ás da súa voz por aires libres. Acompañada pola curmá, pediu un día permiso para ser cantante.

-Cantante xa o es –dixo seu pai, que súa nai non abriu a boca.

-Pero ella quiere cantar en Madrid, o en Montevideo… -terciou Pampanita.

Xa empezaban a tela por descarada e dubidaban que fose boa influencia para a moza.

-¿Onde? –preguntou o pai xa de mal xeino, quitando as gafas por se había que limpar a suor.

E Pampanita respondeu sen se alterar:

-Donde haya teatros y la gente la escuche y pueda aplaudirla… Además, se ganará la vida así. Yo lo hacía.

Súa nai caeu na cama, non sen ir contarlle ao cura a deshonra pola que estiveran a piques de pasar. Seu pai deixou claro que era unha muller honrada e non coma outras, mirando descaradamente para Pampanita, á que invitou a cambiarse á casa doutros parentes.

Aquel día a rapaza non quixo ir á novena. Co seu silencio, os autos litúrxicos perderon altura pero ninguén lle pediu que volvese cantar. E ela sentiu como tamén lle fraqueaban as alas e a sombra do silencio lle ía matando voz, ata a da fala.

Só a recuperaba, en chegando setembro, para saír á fiestra e preguntarlle ao vilafranquino que pasaba co carromato:

-¿Lleva pimientos, señor Guincho?

Ao que el contestaba, tratándoa como debe un vendedor

O queipo dos pementos

a gran unha dona:

-Cojonudos, señorita.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: