Inicio » Artigos » LENDA DA CORZA ABATIDA NOS ANCARES

LENDA DA CORZA ABATIDA NOS ANCARES

Decembro 2011
L M M X V S D
« Nov   Xan »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Introduce o teu enderezo de correo electrónico para subscribirte a este blogue e recibir notificacións dos novos artigos.

Únete aos outros 37 segidores

BOSQUE DOS ANCARES

BOSQUE DOS ANCARES

Arredor dos Ancares hai toponimia abondosa referida a castelos: Castelo (Becerreá), Castelo, de Frades e de Cais, (Cervantes), Castelo (As Nogais) e Triacastela. Hai tamén vestixios das torres de tres: Doiras (Cervantes), Doncos e Torés (As Nogais). A torre de Torés data do século XV, ten perdidas xa varias ameas e está entre a poula. Deus salve a torre de Torés, que toda protección é pouca para unha comarca que tende ao despoboamento e precisa portección da riqueza paisaxística, ecolóxica e cultural aínda que só fose por promoción turística de calidade.

Non teño estado en Torés, de quen coñezo a paisanía pola clientela de meu pai. Pero teño noticia literaria -se cadra lendaria, debería dicir para ser máis precisa- da parroquia e doutras parroquias e lugares non moi afastados. Desde aquela matriarca de Coterces, nai de 24 fillos varóns, que lles preguntaban ao volveren das festas: “¿A cantos matastes hoxe?”, á dun vello fidalgo de Meizarán vido a menos que facía amecer aos apelidos herdados un honroso “y Cadórniga”. Por iso, deixándome levar pola máis vella das nosas lendas, a da cerva abatida, sei que desde a torre de Torés vixiaba Ero as montañas dos Ancares case ata albiscar Doiras onde vivía Aldara, irmá de Egas e filla de Froiaz, á que pretendía en rivalidade con Airas, o fillo máis vello do señor que moraba en Doncos.

Aldara non acababa de decidir con cal debía casar e aconsellábase co irmán nas cabalgadas que facían por pracer ou á procura de herbas para menciñas. Un serán, a moza non se presentou a cear e Froiaz mandou buscala toda a noite. Despois, viñeron Ero de Torés e Airas de Doncos, acompañados dos homes máis valentes para buscar noite e día en terra de osos. Na vellez de Froiaz, Egas matou unha cerva que se lle puxo a xeito. Cortoulle unha pata de diante como trofeo para ensinarllo a seu pai e deixou o animal ata deloutro día. A pata volveuse a man que portaba un anelo de Aldara.

Ero chorou por ela na torre de Torés o resto dos seus días. ¡Que Deus salve a torre de Torés para que non teñamos que chorar outravolta por máis patrimonio esnaquizado!

Advertisements

4 Comentarios

  1. mui lindo relato, ollase ben, fondo

  2. Juana di:

    Precioso, grazas Helena!!!!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: