Inicio » Artigos » PERMANENCIA NOS CAMBIOS

PERMANENCIA NOS CAMBIOS

Xaneiro 2012
L M M X V S D
« Dec   Feb »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Introduce o teu enderezo de correo electrónico para subscribirte a este blogue e recibir notificacións dos novos artigos.

Únete aos outros 37 segidores

No fondo do calexón de Valcárcel, que salvaba un dos grandes desniveis de Becerreá, hoxe en escalinata, colocábase os tres e dezanoves do mes, días da feira, Victorino de Eixibrón cunha meniña eivada. É un dicir, porque non se lle podía botar a idade, mais así a chamaba el. Os abondosos transeúntes deixaban unha pequena esmola cabo dela. Para mover á caridade en tempos miserables, o postulante dicía –en castelán, lingua oficial tamén disto-: “Más vale dar que pedir, hermanos”. Ela sabíase protagonista e colaboraba na representación da súa gran desgraza. Naquela situación de indixencia, pai e filla vestían as peores roupas, que movían máis a compaixón. O cadro formaba parte da feira e a xente colaboraba ao sostenemento humilde dunha familia coñecida pola contorna e castigada  polo mal.

Cambian as performances –a actualización do vocabulario é miña-, mais ben pouco as raíces dos acontecementos humanos. Para poñer un exemplo, as procesións para arranxar os problemas dunha sociedade que os facía depender de Deus, convertéronse en manifestacións para esixirlles solucións ao gobernantes. Grazas á idade, as ansias por recuperar os primeiros anos e ao interese que me espertan os comportamentos sociais, tamén vexo parecidos en situacións, de antes e agora, con aparencia ben distinta.

RECICLAXE ARTÍSTICACambien a presenza da nena pola descrición a distancia. En vez de ser a meniña eivada do pobre home, supoñan que a acomodada muller fala dunha fermosa e anxelical filla abandonada por seu pai e desprezada pola súa madrasta. En lugar de vestir farrapos para dar pena, póñanlle á señora as mellores galas: altos tacóns en zapatos singulares, roupas de boa marca e atrevido deseño, maquillaxe de profesionais e enormes adobíos… No canto de situaren os feitos no calexón de Valcárcel, cavilen no glamour da televisión. Troquen tamén a vergoñenta esmola por pingues e envexados beneficios. Marquen a periodicidade en cinco días por semana, no lugar de dúas veces ao mes. Cavilen nun público enfervorizado que non sente compaixón, senón mesmo sana envexa. E poñan tamén en lugar do espírito de caridade o máis estudado marketing ao servizo da causa. ¿A que lles soa? Supoño que a una nota de actualidade.

Advertisements

2 Comentarios

  1. Zeltia di:

    eu pensei en belén esteban. pero, vamos, que non se estrañe vostede: a feira, é feira.

  2. Pensaches ben. O que resulta gracioso é ver que é igual que o caso anterior con roupaxes tan diferentes.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: