Inicio » Artigos » SEMIPERÍMETRO POR APOTEMA

SEMIPERÍMETRO POR APOTEMA

Xuño 2012
L M M X V S D
« Mai   Xul »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Introduce o teu enderezo de correo electrónico para subscribirte a este blogue e recibir notificacións dos novos artigos.

Únete aos outros 37 segidores

Ía cara o mercado que poñen as mulleres de Asados en Rianxo para traer hervellos, como lles chaman aos chícharos na miña terra. Aguilloada pola gorentía desta legume cando se cociña cun chisco de cebola, leituga e menta fresca, fíxenme con eles. Pero non máis poñerlles os ollos, veume á cabeza a frase “semiperímetro por apotema”. E como un trastorno obsesivo compulsivo impediume dedicarme a outra cousa que non fose a descifrala. Parecía unha fórmula matemática, pois perímetro pertence á xeometría e non á física. E a teima desprazouse a me explicar a súa aplicación, porque a tivera que aprender, aínda que nunca me servise para nada máis que para se interpor entre os hervellos e eu. Claro que en realidade todo serve para algo, como cavilei escoitando ao poeta palestino Mahmud Darwish. Só comprendía do discuso a preposición “en” e a forma “era”, pero dous anos de aprendizaxe do árabe fixéronme saber, que non é pouco, que os libros escritos nesa lingua empezan polo que nós consideramos final.

 

Pero volvamos á fórmula intrusa. Primeiro tiña que recordar que era a apotema, porque o de perímetro xa o sabía. Pero apotema trastocouse mesmo con apoteca, que é como lle din nalgures ás boticas. ¿E el sería unha fórmula química? Non parecía posible porque o perímetro non funciona na química e non ía ser fórmula mixta. Quería volver ao mundo dos hervellos e traer á memoria unha leituga de serie que tiña na casa, unha “iceberg” vulgar que non me gusta crúa pero que se deixa cociñar e desaparece deixando só un rastro lene que pón delicadeza entre a dozura dos hervellos e a forza da menta. Os trastornos obsesivos xa se sabe non son doados de vencer e, tal como os que tocan vinte veces unha raia ou lavan as mans sen se poderen reprimir, eu teimaba coa ledaíña formularia a ver se lle atopaba xeito, non ao feito de que se presentase así de súpeto senón a descifrala en si mesma, que era o único a que podía aspirar.

 

Nestas a vendedora, xa amolada por tan estraña actitude, díxome cun ton próximo ao cabreo: “Nin un céntimo menos de tres euros, que custa moito colleitalos e defendelos dos merlos”. E foi daquela cando puiden guindar o trastorno compulsivo, volver á realidade e renunciar, por esta vez a ver se baixan, á ambrosía dos hervellos frescos cociñados con cebola, leituga e algo de menta.

Advertisements

2 Comentarios

  1. Xenial… sinxelamente xenial…

  2. Moitas grazas, amiga. Este é dos que gusta escribir.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: