Inicio » Creación » Poesía

Category Archives: Poesía

MORTES NO OUTONO

Quen busca impenitente os derradeiros cogumelos de cada outono ve podrecer un bosque que vai entrando, pouquiño a pouco, na morte irremediable, pero salvífica e purificadora, na desaparición preñada de esperanzas porque esterca nova vida. Aínda que é o momento que elixen os paxaros e os insectos para calar soñando primaveras, a morte outonega conta co delicioso son das xa efémeras follas e vén perfumada de perezosas seivas e chea de sabores exquisitos. Ninguén mirando a fraga outonal faría un canto de tristeza permanente. Da podredume evidente para os sentidos, axiña se verán os novos froitos. Por iso é doado comprender que tal destrucción forma parte dun ciclo indispensable para a vida. Que só hai que agardar.

CASULO DE MILLO

CASULO DE MILLO

HOMENAXE A MACEDONIA, Á QUE NON QUERE GRECIA NA UE

Non souben escribir o poema de Ohrid.

Só puiden mesturar no cruxol caligráfico

o arrecendo elexíaco que hai na rosa de outono e as esperanzas na da primavera;

o meu revoo de apátrida andoriña e ese imtempo de brétemas

do que renace cada noite o Zeus que foi cambiando o nome;

o espírito da frauta e o tanxencial desexo dos sentidos;

a epifanía do pemento rubio braseado nos patios e o sangue dunha guerra sorbido polo chan

un pouco máis ao norte ou máis ao sur;

a inversa arquitectura das brancas moradías e o meu revés escuro;

a cólera ourizada do seu lago, e o van urbano e efémero da tarde;

a dolor que se esconde nesa historia que ninguén me contou

e o hieratismo dos frescos sementados no ventre das igrexas;

o enigma das miradas ao meu paso e estas pobres palabras.

 

Ohrid, setembro de 2002

Publicado na revista Dorna

ROSA DE OUTONO

ROSA DE OUTONO

 

NA MERENDA DO SANTO

A romería

quitoulles as entrañas

a garrafóns e cestas

e ordenou que agardasen pola noite

estricados nas uces.

 

No algareiro convite cabo da ermida

rebuliron na tarde

como augas de regueiro veladas polos xuncos

as mazás femininas

e os gladiolos ocultos tremeceron tamén

ansiando navegar pozas toldadas

onde as cervas se bañan

pola amencida.

 

O aire da serra

inflamounos os beizos

e puxo na espadana da ermida deste santo

a chamada da terra buscando froito,

que había na merenda corpos floridos

e cantigas herdadas:

 

Mia madre velida, e non me guardedes

d’ir a San Servando, ca, se o fazedes,

morrerei d’amores.

De “Nas hedras da clepsidra”, 1999

EMPANADA CANCELADESA

EMPANADA CANCELADESA

 

AMENCER

Chámame, sol. Espértame

se ven o vento cos seus dedos de home

acariñar a pel que dorme espida…

 

Onte polo solpor pasou o merlo

canso, rumbo a ningures

como un predicador da noite eterna.

 

Detente coa luz nova,

recén nada,

a luz que trae todas as promesas

a luz cordón umbilical da noite

na que atordados soños se esparexen…

 

Espértame mañá

se ven o vento cos seus dedos de home

acariñar a pel que dorme espida.

FOGOS DO APÓSTOLO

A alquitara da noite

destila un novo Sol

e desfaino en muxicas

que volven ás arestas da pétrea xeometría

reptando ondulacións multicolores.

Esta erupción volcánica

de luz sonora peiteada en fume

sobrevoa a mirada dos humanos

que se erguen esta noite como cipreses

e penetra nos ocos das campás

e no sono das tellas centenarias.

Racha o zafiro que coroa a noite

como un rasgón de xirgo

e a cor monta escaleiras invisibles

que soben coas súas lanzas

para venceren ocres

que murcharon nas fiestras mentres estaban

pasando as horas como peregrinos.

A ruptura do lume inza os espazos

coas súas ás de mapoula

ou bolboreta,

e, ourive no sorriso das pedras florecidas

de azul e prata,

rise neste estrombeo da guillotina

que acaba cada tarde co solpor

derrotada en silencio.

De “Álbum de fotos”, 1999

NENA DEFUNTA

 

Marchou un amencer co seu vestido branco

e un ramiño de azahar

sen avisar da urxencia

pero foron igual a recibila

todos eses parentes que nunca vira

e amostráronlle un ceo de tobogáns e parques,

vendedoras de globos e de pipas,

pallasos, trapecistas,

cabaliños

e noras…

Ó pouco de chegar

sabía de memoria

como outra táboa

distancias siderais que se han cruzar en nube

de cénit a nadir

para chegar sen se perder a un edificio inmenso,

azul,

que é unha escola

de estrelas e de Lúa

onde falan do mar,

das bolboretas,

das flores,

dos paxaros…

Pola escola do ceo

pasan tamén todos os meridianos

e paralelos,

os trópicos de Cáncer e Capricornio

e desde o patio a Terra

parece unha canica de cristal

das que usan ó xogaren

ó guá os nenos mortos.

Quizabes cando quere recollerse

pasa tamén entre o algodón das nubes

que choven tan adentro

no recordo.

De “Álbum de fotos” (1999)

MÚSICAS E PALABRAS

A CARLOS CASARES[1]

  (Onte para Carlos. Hoxe para Kristina)

 

 

… e de ti namoráronse as palabras

e ti correspondiches como amante.

Buscábante

e buscábalas,

espíanse

e espíalas

para recoñecelas plenamente no seu canto de prata.

 

…e despois nomeáronte arquitecto e ourive

e fúchesnos colgando pérolas de palabras

como se fosen copas con alma de auga,

viño con melodía.

 

… e despois xa soubemos do teu amor á música

espida de palabras

na dor pola trompeta de Dizzy Gillespie,

nas escaladas brancas do violino

abrindo á luz historias transparentes,

na tráxica obsesión do contrabaixo

herdada das traxedias desde a Hélade.

 

… e despois camiñamos nas historias que nacían de música e palabra

ata seren silencio

e o silencio cantounos nos ouvidos

coa voz en caldeirón,

e sentimos contigo e coas palabras cóxegas na caluga

e choros no silencio.

 

… e despois veu o merlo intemporal,

o merlo de San Ero e do Rei Sabio,

traer música lene ó punto cero

da túa eternidade.

 

Marzo de 2002

FLORES EN ÓLEO ANTIGO

FLORES EN ÓLEO ANTIGO


[1] En Carlos Casares. A semente aquecida da palabra, Consello da Cultura Galega, 2003

NOITE DE SAN XOÁN

Vai pasar hoxe a noite de San Xoán,

señardade do lume,

agoiros de perigo na auga avolta.

Sobre a tona do río non nacen sabugueiros

e ovos, se os atopases,

serían chocos dunha serpe anfibia

reminiscencia inmunda doutro edén

no que naceu a culpa.

¿Onde buscar as noites que non son,

as que non houbo quen tornase a tempo,

todas as que deixamos de vivir

porque pasaron lonxe

aínda levando dentro

o que nunca quixemos

nin sentimos?

O río está tan orfo coma ti

da abenzoada flora

que che mantivo a crenza

dunha resurrección en albas puras

emerxendo das augas perfumadas.

Silva macha, fiuncho,

fieito, espantademos,

codeso, malva, menta,

verbena, herba abelleira,

nébeda, trevo, cálsamo,

romeu e artemisa.

Non podes estoupar

os tróqueles inflados

no rito que te envolve

xogando a vida entre a dixitalina

da divina inconsciencia.

Para atopar a noite de San Xoán

perdida por algures,

vívea en vixilia

mentres non chega o albor.

Daquela inclínate

a mirarte nas augas que atravesas

e agardan a túa imaxe serenada.

E seguirás a verte

como aínda fuches onte.

Sempre a resurrección é procurada

pero tan só se cumpre no desexo.

 

De “Remontar o río” (2011)

HERBAS DE SAN XOÁN

HERBAS DE SAN XOÁN

TEMPUS FUGIT

TEMPUS FUGIT

TEMPUS FUGIT

Canda  un reloxio quieto e outro andando

aparecen as rosas.

Algo quedou parado no recordo

que levamos colgado como un fósil.

Pero aí están as rosas,

que saberán volver en cada abril

cando os reloxos todos queden mudos

KENNINGTON ROAD

 

Do seo da taberna mana a música

e acordeóns e violíns

pola vidreira oeste

cortan a luz do sol en poliedros

e colocan no colo desta tarde

os últimos diamantes.

 

Veño de ver os cisnes polo Támesis,

de ulir os sabugueiros que ateigaron

o aire de branco olor

e de escoitar nos dedos dos abetos

os pianos do vento.

 

E téntame a taberna

coa súa bocalada de bafo quente,

coa música verquida por entre escumas de ale

e a invitación ás danzas que eu bailara de nena‑maia,

cando el soltaba a música en fervenzas

por riba das glicinias dos corredores

que facían a sombra

onde eu simbolizaba a primavera.

 

¡Canto tempo perdiches!, di o sangue

vertido das feridas dos cristais

que se derrama nos perfís borrosos

das cousas e os sabores

e o reproche fai ecos

na cor esvaecida que se esparexe,

nun harmónico acorde de cadencia final,

na derradeira gota de licor

que esvara pola copa e polos beizos.

 

Porque souben marcar cada poema que virou o meu mundo

cun pétalo de rosa

e deixar calendarios nas cortizas das árbores

para marcar o amor,

pero non souben anotar o día

nin a hora

nos que el tocaba para min

a derradeira música.

 

De “Nas hedras da clepsidra”, 1999

A GLICINIA RECUPERA A MIÑA INFANCIA

A GLICINIA RECUPERA A MIÑA INFANCIA